Yoga & lenigheid

Met yoga leer je naar jezelf te kijken. 

Dit werd iedereen ook weer heel duidelijk voelbaar gemaakt tijdens de Ashram/yogaschool die ik eerder deze zomer in juli volgde. Want – en dat is echt zo – ieder is op zijn of haar eigen manier lenig.

Dat je op je eigen manier lenig bent, betekent ook dat je je eigen grenzen hebt. Op een gegeven moment loop je tijdens yoga namelijk tegen de beperkingen van jouw bouw aan.

De spieren aan de achterkant van je bovenbeen – de hamstrings – bijvoorbeeld,  zitten op drie plaatsen vast aan je bekken. En die aanhechtingsplaatsen kunnen bij de één net op een andere plek zitten dan bij de ander. Ook kan een bepaalde spier bij jou langer of juist korter zijn. En ook in botten zit veel variatie tussen personen.  Tijdens de anatomieles op de Ashram werd dit met een skelet heel duidelijk gedemonstreerd: iedereen is anders. 

Zo zag ik mede deelnemers heeeeel kundig achteroverbuigingen doen, maar waren vooroverbuigingen voor hen een enorme challenge. We stonden uitvoerig stil bij deze verschillen. Het motto en de wijze les:  ‘blijf bij jezelf’.

Ikzelf heb, omdat ik al 20 jaar hardloop, last van verkorte hamstrings & verkorte range off motion. Hierdoor ben niet zo soepel in mijn heupen en onderrug. Maar een spagaat? Die kan ik al sinds mijn jeugd en nu nog steeds. En dat is geen verdienste, maar gewoon mijn bouw.

Niets of niemand is perfect en ook hier is acceptatie het toverwoord.  Maar, met behulp van yoga en een goede leraar, kun je wél iets soepeler worden.

Niet zo lenig? Misschien juist goed!

Maar als je van hardlopen houdt, verwacht dan niet dat je een voorbuiging moeiteloos kan of tijdens the childpose met je billen je hielen zult raken. En met een goede reden: krachtlevering gaat beter als je iets minder lenig bent en dat is toch wel heel erg handig met rennen ;).